Sklep
Prenumerata

Nasza księgarnia

wszystko o
Strona główna

Wspomnienie o red. B. Burnacie

Archiwum publikacji

Opis czasopisma

Wydawca/kontakt

SKO Wrocław
przeszukaj serwisSZUKAJ W SERWISIE

Z karty żałobnej

WSPOMNIENIE

o Bogusławie

Burnacie

W dniu 11 lutego 2010 r., przeżywszy 79 lat, odszedł od nas niezwykły Człowiek, założyciel i wieloletni redaktor naczelny Kopalin.
Jego radością i sensem życia - poza rodziną - była praca.
W niej spełniał się całkowicie i bez reszty, a górnictwo było Jego pasją.
Był z nim związany przez 55 lat, oddając mu swoją wiedzę i wielki talent.


Posiadał wysokie kwalifikacje, bogaty dorobek zawodowy i naukowy, jak i przebieg pracy zawodowej. W 1955 r. ukończył studia na Wydziale Mechanizacji Górnictwa i Hutnictwa Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie i uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanizacji górnictwa, następnie technika górnika (1960 r.), doktora nauk technicznych na Wydziale Maszyn Górniczych i Hutniczych AGH (1972 r.) i w 1981 r.  inżyniera specjalisty I stopnia w zakresie maszyn i urządzeń górnictwa podziemnego.

Począwszy od 1955 r. przepracował 11 lat w kopalniach węgla kamiennego
w średnim i wyższym dozorze ruchu górniczego, a w latach 1955-1960 był czynnym ratownikiem górniczym. Następnie przez 2 lata (1960 – 1962) pracował w kopalniach odkrywkowych, w Jeleniogórskich Kopalniach Surowców Mineralnych w Szklarskiej Porębie, na stanowisku naczelnego inżyniera, a w latach  1962 – 1967 jako samodzielny projektant branży górniczej i mechanicznej w Dolnośląskim Biurze Projektów Górniczych we Wrocławiu (obecnie Poltegor Projekt). Od 1965 r. do 1967 r. wykładał – jako jeden z dwóch pierwszych wykładowców -  na nowo utworzonym Wydziale Górniczym Politechniki Wrocławskiej. Przez kolejnych 13 lat (1967–1979) pracował jako zastępca dyrektora w Okręgowym Urzędzie Górniczym we Wrocławiu, a następnie – do 1984 r. - w Kombinacie Górniczo - Hutniczym Miedzi jako naczelny inżynier inwestycji. W latach 1984-1989 był zastępcą dyrektora Zespołu Budów Górniczych w Republice Węgierskiej.

Brał czynny udział w pracach badawczych Instytutu Maszyn Górniczych, Przeróbczych i Automatyki AGH w Krakowie (1972-1975), przez trzy kadencje był członkiem Sekcji Mechanizacji Górnictwa Komitetu Górnictwa Polskiej Akademii Nauk (1976-1984), a w latach 1982-1984 Rady Naukowej ZBiP Miedzi CUPRUM we Wrocławiu.

Od 1973 r. był rzeczoznawcą SITG w specjalnościach „Bezpieczeństwo i higiena pracy w górnictwie podziemnym”  oraz „Maszyny i urządzenia dla górnictwa”.
Nie sposób nie wspomnieć tu o Jego działalności naukowej. Brał czynny udział w kilkunastu sympozjach i konferencjach naukowo-technicznych, w tym również w Akademii Górniczej we Freibergu (b. NRD).

Jest autorem ponad 80. publikacji naukowo-technicznych (w tym dwóch zagranicznych) oraz opracowań wynalazczych z zakresu wielu branż krajowego górnictwa. Do najważniejszych zalicza się: „Przystosowanie wrębiarki ścianowej do ładowania urobku i szybkiego manewrowania” Patent PRL 9910 (1956 r.), „Ulepszenie technologii Zakładu Przemiału Łupka w Krobicy i zwiększenie wydajności zakładu w stosunku do stanu poprzedniego” (1960 – 1962), „Zmiana rozcięcia złoża kwarcu w kopalni na Rozdrożu Izerskim i uzyskanie lepszego, w stosunku do poprzedniego, udostępnienia frontu roboczego pozwalającego na zastosowanie mechanizacji prac” (1960-1962), „Zmiana rozcięcia złoża dolomitu w kopalni „Rędziny” i uzyskanie znacznego zwiększenia frontu roboczego w stosunku do stanu poprzedniego” (1960 – 1962), „Hydrauliczne urządzenie do napinania taśm przenośników z automatyczną regulacją stanu napięcia” Patent PRL nr 13268 (1964), „Upadowa nr 1 odkrywki „Władysławów” (1964), „Obieg wozów na nadszybiu szybów „Piast I i II” Kopalni Węgla Kamiennego „Nowa Ruda” (1964 r.); „Budowa upadowej nr 1 w Kopalni Węgla Brunatnego „Sieniawa” (1965 r.), „Rozcięcie chodnikami pola południe II kopalni Węgla Brunatnego „Kaławsk” (1965 r.); „Bęben przenośnika taśmowego
z napędem hydraulicznym” Patent PRL nr 17719 (1966 r.).

*  *  *

Po przejściu na emeryturę nie zakończył swojej aktywności zawodowej. Został kierownikiem Ośrodka Szkolenia Górniczego przy Zarządzie Wrocławskiego Oddziału Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa (1995-2000). W latach 1996 -2001 był redaktorem naczelnym czasopisma „Kopaliny Pospolite”.

W 2001 r. rozpoczął działalność gospodarczą pn. Wydawnictwa i Szkolenia Górnicze. Burnat & Korzeniowski zostając dyrektorem firmy i redaktorem naczelnym popularnego czasopisma technicznego „Kopaliny Podstawowe i Pospolite Górnictwa Skalnego”.

Z Janem I. Korzeniowskim był współautorem dwóch podręczników: Prowadzenie ruchu odkrywkowych zakładów górniczych kopalin pospolitych (1998 r.) oraz Kopaliny pospolite - prowadzenie ruchu odkrywkowych zakładów górniczych kopalin pospolitych (2003 r.), która to publikacja została nagrodzona przez Fundację Bezpieczne Górnictwo im. Wacława Cybulskiego w Katowicach.

W ramach tej działalności należy wspomnieć o Jego zasługach w kształceniu kadr górniczych, takich jak wypromowanie 118 techników górnictwa odkrywkowego, wyszkolonych w porozumieniu z kuratorami oświaty we Wrocławiu i w Krakowie oraz uzyskanie dyplomów w zawodzie górnika i mistrza górnika odkrywkowej eksploatacji złóż przez ponad 200 pracowników kopalń odkrywkowych z terenu całej Polski. Bogusław zawsze podkreślał, że okres prowadzenia szkoły dla techników zaliczał do najmilszych wspomnień życia. Cieszył się też wieloma wyrazami serdeczności i szczerej atencji ze strony „swoich” absolwentów.
W okresie tej działalności był inicjatorem, twórcą i organizatorem ogólnopolskich spotkań przedsiębiorców górnictwa odkrywkowego.

Był również pomysłodawcą i organizatorem pierwszego Forum Górnictwa Kopalin Pospolitych, które odbyło się w 1997 r. Weszło ono do kalendarza znaczących imprez górniczych. Uczestniczyło w nim wielu przedsiębiorców górniczych i pracowników kopalń odkrywkowych, posłowie, ministrowie, a także znakomitości naukowe, w tym profesorowie uczelni górniczych i uniwersytetów. O wysokiej randze forum świadczy objęcie większości tych spotkań patronatem Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego. Niestety, tegoroczne XIII Forum odbyło się już bez udziału Bogusława.

Jako górnik z wykształcenia i z zamiłowania specjalizował się nie tylko w procesach eksploatacji złóż, ale również w problemach prawnych dotyczących trudnej tematyki prowadzenia ruchu kopalń odkrywkowych. Miał ogromną praktykę nie tylko z racji poznania wielu zakładów górniczych, prowadzenia inwestycji budowy kopalń miedzi czy też pracy w OUG we Wrocławiu, ale również dlatego, że pracował jako kierownik ruchu zakładu górniczego w kilku kopalniach odkrywkowych. Swoją wiedzą chętnie dzielił się z innymi  bądź to w formie ekspertyz technicznych, porad prawnych, fachowych dyskusji na różnych zjazdach górnictwa i szkoleniach BHP bądź jako autor artykułów w czasopismach technicznych.

Kierowane przez Niego wydawnictwo wydało szereg tytułów technicznych oraz przepisy górnicze w formie książkowej. W Jego czasopiśmie technicznym „Kopaliny Podstawowe i Pospolite Górnictwa Skalnego” preferowano artykuły o treści praktycznej  dotyczące odkrywkowej eksploatacji złóż, ze szczególnym uwzględnieniem trudnych problemów prawnych wynikających z prawa geologicznego i górniczego oraz związanych z nimi przepisów środowiskowych. Taki charakter czasopisma podobał się czytelnikom z kopalń.

Bogusław był generalnym dyrektorem górniczym III stopnia, wyróżnionym wysokimi odznaczeniami państwowymi i górniczymi: „Zasłużony Górnik PRL”, Sztandar Pracy II kl, Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi, Złota Odznaka „Za zasługi dla pożarnictwa”, Srebrna Odznaka „Za zasługi dla pożarnictwa”, Złota Odznaka „Budowniczy LGOM”, Odznaka „Zasłużony dla Województwa Legnickiego”. Otrzymał także szereg nagród: Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki za opracowanie i wdrożenie na skalę przemysłową robót strzałowych nowym materiałem wybuchowym pod nazwą ,,Saletrol” (1972 r.), Ministra Przemysłu Ciężkiego za udział we wdrożeniu lin budowy zamkniętej i zawiesi typu „Reliance” w urządzeniach wyciągowych przy głębieniu szybów o dużych średnicach i głębokościach (1975 r.) oraz Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki za udział w „Opracowaniu konstrukcji hydraulicznej wiertarki obrotowo-udarowej „Monika” wg patentu PRL nr 64615 (1977 r.).
Zafascynowany górnictwem i pracą na jego rzecz, nie stronił od pracy społecznej oraz od sportu. W młodości jako zawodnik jeździł na rowerze, pokonując dalekie trasy. Przejechał Polskę wzdłuż i wszerz, od Tatr po Bałtyk. Uczestniczył też wielu wystawach filatelistycznych, gdyż z powodzeniem kolekcjonował pocztowe znaczki o tematyce górniczej zdobywając wyróżnienia i nagrody.

Z głębokim żalem żegnamy wspaniałego kolegę, przyjaciela, człowieka niezwykle uczynnego, pełnego życia i twórczego. Mądry, życzliwy dla ludzi, chętnie wyciągał rękę do potrzebujących pomocy. Kiedy napotykał trudności nie do pokonania, uśmiechał się i żartując mawiał: Przetrzymać! - najtrudniejsze sprawy rozwiązują się same. Niestety, tym razem było inaczej.
Odszedł od nas Człowiek wielkiego serca o szlachetności najwyższej próby, wspaniały mąż i dumny ze swych dzieci ojciec i dziadek.

Cześć Jego pamięci!

Wpisz treść:

Podpis:



©2004 made and hosted by mediacom